Η ΚΙΝΕΖΙΚΗ ΠΥΡΑΥΛΙΚΗ ΔΥΝΑΜΗ ΚΑΙ Ο ΡΟΛΟΣ ΤΗΣ ΣΤΗΝ ΑΠΟΣΥΡΣΗ ΤΩΝ ΗΠΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΣΥΝΘΗΚΗ INF του Κωνσταντίνου Νιζάμη Ερευνητή της Ομάδας Ανατολικής Ασίας

Την 1η Φεβρουαρίου, οι ΗΠΑ ανακοίνωσαν και επίσημα ότι θα αποσυρθούν από τη συνθήκη για την απαγόρευση των πυρηνικών πυραύλων ενδιάμεσου βεληνεκούς, (Intermediate-Range Nuclear Forces – INF). Η συνθήκη υπογράφηκε το 1987 και απαγόρευε στις Ηνωμένες Πολιτείες και την τότε ΕΣΣΔ να σχεδιάσουν, παράγουν ή να αναπτύξουν επίγεια εκτοξευόμενους πυραύλους με εμβέλεια μεταξύ 500 και 5.500 χιλιομέτρων. Η Ουάσιγκτον ισχυρίζεται – σωστά – ότι η Ρωσία κατασκευάζει και δοκιμάζει συστήματα απαγορευμένα από τη συνθήκη, συμπεριλαμβανομένου ενός νέου πυραύλου πλεύσης, που οι ΗΠΑ ισχυρίζονται ότι διαθέτει την εμβέλεια που απαγορεύεται από τη συνθήκη. Οι Ρώσοι απάντησαν ανακοινώνοντας την δική τους απόφαση να αποσυρθούν από τη συνθήκη και να αναπτύξουν νέα οπλικά συστήματα.[1]. Η Συνθήκη INF απέσυρε τα πιο επικίνδυνα πυρηνικά όπλα από το ευρωπαϊκό έδαφος: όπλα “ενδιάμεσης εμβέλειας” που δεν χρησιμεύουν ούτε στο τακτικό πεδίο μάχης ούτε για στρατηγικές πυρηνικές προσβολές σε διηπειρωτικές αποστάσεις. Η περιορισμένη εμβέλεια και οι σύντομοι χρόνοι πτήσης, καθιστούν τα οπλικά συστήματα αυτού του είδους ιδανικά για ένα μεγάλο αλλά γεωγραφικά περιορισμένο θέατρο επιχειρήσεων , όπως η Ευρώπη του Ψυχρού Πολέμου αλλά πλέον και η Νοτιανατολική Ασία. [2] Η Κίνα δεν είναι συμβαλλόμενο μέρος στη συνθήκη και αρνείται να προσχωρήσει σε αυτήν

 

Τα όπλα αυτά αναπτύχθηκαν από τις ΗΠΑ, στο πλαίσιο της λεγόμενης «εκτεταμένης αποτροπής –extended deterrence), που αφορούσε την Δυτική Ευρώπη, κατά το τέλος της δεκαετίας του 1970 και την δεκαετία του 1980. Ήταν οι διάσημοι την εποχή εκείνοι πύραυλοι Pershing II και Cruise, οι οποίοι αναπτύχθηκαν ως αντιστάθμισμα της συντριπτικής συμβατικής υπεροχής της ΕΣΣΔ, στο ευρωπαϊκό θέατρο επιχειρήσεων και των ενδιάμεσων πυρηνικών σοβιετικών πυραύλων SS-20. Το σκεπτικό, της τοποθέτησης ήταν η αποτροπή της ΕΣΣΔ, καθώς επικρατούσε η εντύπωση ότι οι ΗΠΑ, εάν η Μόσχα εισέβαλε στη Δυτική Ευρώπη, δεν θα διακινδύνευαν μια πυρηνική επίθεση στο έδαφός τους για να προστατέψουν την Ευρώπη. Έτσι με βάση το δόγμα της ευέλικτης ανταπόδοσης, και παρά τις σφοδρές διαμαρτυρίες των κινημάτων ειρήνης της εποχής που ήταν ιδιαιτέρα ισχυρά ιδίως στην Βρετανία και τη Γερμανία , οι πύραυλοι αυτοί τελικά τοποθετήθηκαν. [3]

 

Οι Λόγοι της Απόσυρσης των ΗΠΑ

Ο πραγματικός λόγος όμως της απόσυρσης των ΗΠΑ από την Συνθήκη, μπορεί να έχει ελάχιστη σχέση με τη Ρωσία. Η χώρα με το μεγαλύτερο πυραυλικό οπλοστάσιο, συστημάτων που παραβιάζουν την INF, δεν είναι η Ρωσία αλλά η Κίνα, με το 95% του οπλοστασίου της Πυραυλικής Δύναμης του Λαϊκού Απελευθερωτικού Στρατού (People’s Liberation Army Rocket Force – PLARF) [4],να εμπίπτει στις διατάξεις της. Εάν η Κίνα συμμετείχε στη συνθήκη θα έπρεπε σχεδόν να αφοπλιστεί πυραυλικά.

Εξηγώντας την απόσυρση των ΗΠΑ από τη Συνθήκη INF, η διοίκηση Τράμπ ανέφερε ως κύριες αιτίες τόσο τις ρωσικές παραβιάσεις της συμφωνίας, όσο και την κινεζική πυραυλική δύναμη[5]. Ο Πρόεδρος Τράμπ επέκρινε την ανάπτυξη πυραύλων που δεν πληρούν τα κριτήρια της συνθήκης και από τις δύο χώρες και εξήγησε τη λογική της εγκατάλειψης της συνθήκης , λέγοντας: «Εάν το κάνουν η Ρωσία και η Κίνα, ενώ εμείς τηρούμε τη συμφωνία, αυτό είναι απαράδεκτο.» Ο Σύμβουλος Εθνικής Ασφάλειας Τζόν Μπόλτον επεξήγησε περαιτέρω την εκτίμηση της Αμερικανικής κυβέρνησης, τονίζοντας ότι η πυραυλική ικανότητα της Κίνας σημαίνει ότι υπάρχει μια «νέα στρατηγική πραγματικότητα εκεί έξω» και ότι η Συνθήκη INF είναι πλέον «μια διμερής συνθήκη σε έναν πολυπολικό κόσμο βαλλιστικών πυραύλων».[6]

 

Βέβαια, η Κίνα δεν ενδιαφέρεται για την ένταξη σε μια συμφωνία τύπου INF, αγνοώντας τις πρόσφατες προσκλήσεις από ηγέτες όπως η Γερμανίδα καγκελάριος Άνγκελα Μέρκελ[7] να συμμετάσχουν σε περαιτέρω διαπραγματεύσεις με τη Ρωσία και τις ΗΠΑ ώστε να αποσοβηθεί μια νέα κούρσα πυρηνικών εξοπλισμών. «Η Κίνα αναπτύσσει τις δυνατότητές της αυστηρά σύμφωνα με τις αμυντικές της ανάγκες και δεν αποτελεί απειλή για κανέναν άλλο. Είμαστε, λοιπόν, αντίθετοι στην μετατροπή της INF σε πολυμερή Συνθήκη» δήλωσε ο Κινέζος υπουργός Yang Jiechi στη Διάσκεψη Ασφαλείας του Μονάχου. [8]

Η συμμετοχή σε μια τέτοια συνθήκη, προφανώς δεν είναι ελκυστική για την Κίνα, δεδομένου ότι θα υπονόμευε ένα από τα κύρια πλεονεκτήματά της: μια μεγάλη, κατά κύριο λόγο συμβατική δύναμη πυραύλων, που επιτρέπει την εφαρμογή μιας  στρατηγικής άρνησης/απαγόρευσης περιοχής (Α2/AD). Συστήματα όπως τα αντιπλοϊκά βαλλιστικά βλήματα της Κίνας, τα βλήματα πλεύσης, και οι βαλλιστικοί πύραυλοι μεσαίας εμβέλειας, μπορούν να αφαιρέσουν από τους αντιπάλους της Κίνας την ελευθερία ελιγμών στον Ειρηνικό. Παράλληλα θέτουν σε διαρκή κίνδυνο, τις βάσεις των ΗΠΑ στην Ιαπωνία, τη Νότια Κορέα και στις Φιλιππίνες, ενώ ευάλωτα από συστήματα όπως το DF-21D μπορούν να αποδειχθούν ακόμη και ανεπτυγμένα στον θαλάσσιο χώρο κύρια οπλικά συστήματα όπως τα αεροπλανοφόρα. [9]  

 

Οι Βαλλιστικοί Πύραυλοι ως πυλώνας της Στρατιωτικής Στρατηγικής της Κίνας – Δυνατότητες πυραύλων

Από τα μέσα της δεκαετίας του 1990, το Πεκίνο δημιούργησε το μεγαλύτερο σε ποσότητα, αλλά και διαφορετικούς τύπους χερσαίο πυραυλικό οπλοστάσιο. Η πυραυλική δύναμη της Κίνας αποτελείται από περισσότερους από 2.000 πυραύλους (βαλλιστικούς και πλεύσης), εκ των οποίων το 95% περίπου, σύμφωνα με αμερικανικούς αξιωματούχους, θα παραβίαζε τη Συνθήκη INF, εάν η Κίνα ήταν συμβαλλόμενο μέρος.

Παράλληλα, στο πλαίσιο της σημαντικής στρατιωτικής μεταρρύθμισης[10], ο Πρόεδρος της Κίνας, ο οποίος είναι παράλληλα και πρόεδρος της Κεντρικής Στρατιωτικής Επιτροπής (Central Military Committee- CMC), Xi Jinping στις 31 Δεκεμβρίου 2015 αναδιοργάνωσε τη Δεύτερη Δύναμη Πυροβολικού (Second Artillery Force) [11] του Λαϊκού Απελευθερωτικού Στρατού (People’ς Liberation Army – PLA), καθιστώντας της ξεχωριστό και ισότιμο Κλάδο των Κινεζικών Ενόπλων Δυνάμεων με την ονομασία (Πυραυλική Δύναμη του Λαϊκού Απελευθερωτικού Στρατού – People’s Liberation Army Rocket Force – PLARF), με αποστολή την διεξαγωγή επιχειρήσεων πυρηνικής αντεπίθεσης αλλά και την διεξαγωγή επιθετικών επιχειρήσεων με συμβατικούς πυραύλους.[12]

 

Τόσο οι πυρηνικοί όσο και οι συμβατικοί πύραυλοι του Κινεζικού οπλοστασίου, οι οποίοι εμπίπτουν στους περιορισμούς της Συνθήκης INF, είναι θεμελιώδους σημασίας για τη στρατιωτική στρατηγική του Πεκίνου – δηλαδή για την προσβολή και καταστροφή των δυνάμεων των ΗΠΑ, σε περίπτωση που αυτές επιλέξουν να επέμβουν σε μια σύγκρουση στην ΝότιοΑνατολική Ασία,- αν και είναι οι συμβατικοί πύραυλοι που θέτουν τα μεγαλύτερα προβλήματα για τις ΗΠΑ και τους συμμάχους τους στην περιοχή. Οι εμπειρογνώμονες στο Πρόγραμμα Πυρηνικής Πληροφόρησης Nuclear Information Project), της Ομοσπονδίας Αμερικανών Επιστημόνων (Federation of American Scientists), εκτιμούν ότι η Κίνα διαθέτει περίπου 120 πυραύλους πυρηνικής ικανότητας που μπορούν να μεταφέρουν τις 186 συνολικά πυρηνικές κεφαλές της Κίνας, ωστόσο η πλειοψηφία αυτών των πυραύλων είναι διηπειρωτικοί βαλλιστικοί πύραυλοι, (Intercontinental Ballistic Missiles – ICBMs) και δεν θα περιοριζόντουσαν από τη Συνθήκη INF. Οι πυρηνικοί πύραυλοι μέσης και ενδιάμεσης εμβέλειας υποστηρίζουν την στρατιωτική πυρηνική αποτροπή εναντίον περιφερειακών δυνάμεων όπως η Ρωσία, η Ινδία, το Πακιστάν και η Βόρεια Κορέα. Πέραν όμως του πυρηνικού οπλοστασίου της, οι χερσαίοι πύραυλοι της Κίνας εξοπλισμένοι με συμβατικές κεφαλές, οι οποίοι σχεδόν όλοι υπόκεινται σε περιορισμούς στο πλαίσιο της συνθήκης INF, αποτελούν τον πλέον άμεσο κίνδυνο για τις Ηνωμένες Πολιτείες και τους συμμάχους και τους εταίρους τους. Η Κινεζική πολιτική και στρατιωτική ηγεσία, βλέπει αυτούς τους συμβατικούς πυραύλους, των οποίων η ακρίβεια έχει βελτιωθεί αισθητά τα τελευταία χρόνια, ως τον βασικό πυλώνας της στρατιωτικής στρατηγικής της και θεωρεί ότι μπορούν να χρησιμοποιηθούν σε ένα ευρύ φάσμα περιπτώσεων και πολεμικών εμπλοκών, κρίσεων και πολέμων, που κυμαίνονται από την αποτροπή και τον εξαναγκασμό έως ένα εκτεταμένο συμβατικό πόλεμο. [13]

 

Η Κίνα σκοπεύει να απειλήσει ή και να χρησιμοποιήσει το συμβατικό οπλοστάσιο ενάντια τόσο στις περιφερειακές χώρες όσο και για την προσβολή των στρατιωτικών βάσεων των ΗΠΑ στην Ασία, σε περίπτωση μιας μελλοντικής περιφερειακής σύγκρουσης, είτε αυτή αφοράς το μέλλον της Ταϊβάν είτε τα νησιά στην Ανατολική και Νότια Κινεζική θάλασσα. Αν προκύψει μια τέτοια σύγκρουση, οι εμπειρογνώμονες εκτιμούν ότι η Κίνα θα χρησιμοποιήσει τους συμβατικούς πυραύλους για να καταστρέψει τους βασικούς στρατιωτικούς στόχους του αντιπάλου της, ξεκινώντας με εγκαταστάσεις αναγνώρισης και έγκαιρης προειδοποίησης, διοίκησης και έλεγχου καθώς και αντιαεροπορικής άμυνας και κατόπιν στοχοποιώντας πυραυλικές εγκαταστάσεις, αεροσκάφη και πλοία.

Ο τεράστιος αριθμός των κινεζικών πυραύλων και η ταχύτητα με την οποία θα μπορούσαν να εκτοξευθούν παρέχει ένα κρίσιμο στρατιωτικό πλεονέκτημα στην Κίνα, δύσκολα διαχειρίσιμο από έναν περιφερειακό σύμμαχο των Ηνωμένων Πολιτειών, χωρίς την παρέμβασή τους. Η Κίνα έχει αποδείξει την ικανότητά της και την προθυμία της να χρησιμοποιήσει αυτές τις ικανότητές για να εκφοβίσει και να εξαναγκάσει έναν αντίπαλο, όπως στην Κρίση των Στενών της Ταϊβάν το 1995-1996, όταν το Πεκίνο εκτόξευσε πυραύλους στον θαλάσσιο χώρο γύρω από την Ταϊβάν.15 Οι πύραυλοι που εκτόξευσε η Κίνα κατά τη διάρκεια της κρίσης ήταν οι DF-15 βαλλιστικοί πύραυλοι μικρής εμβέλειας, οι οποίοι απαγορεύονται από τη συνθήκη INF. [14]

 

Έμφαση έχει δοθεί στην ανάπτυξη βλημάτων, σχεδιασμένων για συμβατικές προσβολές ακριβείας σε στόχους που θα χρησιμοποιούνταν από τις ΗΠΑ , στην περίπτωση μιας κρίσης ή πολέμου με αντικείμενο την Ταιβάν. Η Πυραυλική Δύναμη, για παράδειγμα, εμφάνισε πρόσφατα ένα νέο IRBM, τον DF-26[15], με βεληνεκές περίπου 4000χλμ., ο οποίος σύμφωνα με πληροφορίες μπορεί να πλήξει τις βάσεις των ΗΠΑ  στο Γκουάμ. Ο υπόψη πύραυλος πιθανόν να προσομοιάζει τον αντίστοιχο ρωσικό RSD-10 Pioneer (SS-20) IRBM που είχε αναπτυχθεί κατά την διάρκεια του ψυχρού πολέμου και ήταν στερεών καυσίμων, ικανός να μετακινηθεί οδικά, με εμβέλεια 5000χλμ και ακρίβεια προσβολής  (CEP) 450 μέτρων.[16]. Παράλληλα, συνεχίζει να εκσυγχρονίζει τη δύναμη των  ICBM ώστε να διατηρηθεί η ικανότητα στρατηγικής πυρηνικής αποτροπής. [17]Με βάση το υφιστάμενο οπλοστάσιο, η Κίνα σε περίπτωση συμβατικών επιχειρήσεων θα μπορούσε να σταματήσει την διεξαγωγή αεροπορικών επιχειρήσεων από την βάση Kadena στην Οκινάουα για μια χρονική περίοδο 16 -43 ημερών. Η σημασία της εν λόγω βάσης έγκειται στο γεγονός, ότι είναι η μόνη αμερικανική βάση στην περιοχή από την οποία μαχητικά αεροσκάφη μπορούν να προσεγγίσουν την Ταιβάν, χωρίς να χρειάζονται εναέριο ανεφοδιασμό. [18]

 

Οι μη συμμορφούμενοι με τη συνθήκη INF πύραυλοι, περιλαμβάνουν μερικούς πυραύλους μικρής εμβέλειας (short-range, μεταξύ 500 και 1.000 χλμ), όλους τους μεσαίας εμβελείας (medium-range, μεταξύ 1.000 και 3.000 χλμ) και όλες τις παραλλαγές βαλλιστικών πυραύλων της ενδιάμεσης εμβέλειας  (intermediate-range, μεταξύ 3.000 και 5.500 χιλιομέτρων ή 1.860 και 3.410 μιλίων). 8. Το οπλοστάσιο των χερσαίων πυραύλων πλεύσης, της Κίνας, επίσης θα παραβίαζε τη Συνθήκη INF. [19] Η αύξηση του Κινεζικού οπλοστασίου δεν έχει ανησυχήσει μόνο τις ΗΠΑ. Ήδη από το 2007, η Ρωσία έθεσε την προοπτική της μετατροπής της συνθήκης σε πολυμερή, με την συμμετοχή της  Κίνας. [20]

 

Συνέπειες από την απόσυρση – Επιχειρήματα υπέρ και κατά της απόφασης των ΗΠΑ

Αποδεσμευμένη από τη Συνθήκη, η Ουάσιγκτον μπορεί να απαντήσει, ενισχύοντας την περιφερειακή της παρουσία με παρόμοια συστήματα όπλων. [21] Αυτό είναι ένα από τα βασικά επιχειρήματα για την απόσυρση από τη Συνθήκη INF, καθώς θεωρείται ότι έτσι οι ΗΠΑ θα μπορέσουν να αντισταθμίσουν τα πλεονεκτήματα της Κίνας από το μεγάλο πυραυλικό οπλοστάσιό της και έτσι να αποτρέψουν πιθανές επιθετικές ενέργειες του Πεκίνου. Οι υποστηρικτές της άρσης των περιορισμών της Συνθήκης INF υποστηρίζουν ότι η απελευθέρωση της ανάπτυξης των χερσαίων πυραυλικών συστημάτων θα ενίσχυε την ικανότητα προσβολής στόχων των Ηνωμένων Πολιτειών με φθηνότερους και πιο αξιόπιστους τρόπους σε μια σύγκρουση και με συστήματα με περισσότερες πιθανότητες επιβίωσης μετά από ένα πρώτο πλήγμα. Το χαμηλό κόστος των πυραύλων σε σύγκριση με τα πλοία και τα αεροσκάφη, τους καθιστά ελκυστική επιλογή σε μια εποχή έντονου οικονομικού ανταγωνισμού. Παράλληλα, οι ΗΠΑ, θα μπορούσαν επίσης, βασισμένες στις δυνατότητες αυτών των οπλικών συστημάτων να αναπτύξουν νέα επιχειρησιακά σχεδία για την περιοχή. Οι υποστηρικτές της αποχώρησης από τη Συνθήκη INF επισημαίνουν ότι η ανάπτυξη αμερικανικών πυραύλων στην περιοχή, σε μια ενδεχόμενη σύρραξη, θα αναγκάσει την Κίνα να προσβάλλει περισσότερους στόχους, με αποτέλεσμα να μειωθεί το ποσοστό της δύναμης πυρός ανά οποιονδήποτε συγκεκριμένο στόχο που θα μπορούσαν να πλήξουν οι κινεζικές δυνάμεις. Οι αμερικανοί πύραυλοι θα μπορούσαν επίσης να είναι κινητοί, παραλλαγμένοι και ανεπτυγμένοι σε όλη την περιφέρεια – για παράδειγμα στην αλυσίδα νησιών Ryukyu στο νοτιοδυτικό τμήμα της Ιαπωνίας ή στις ζούγκλες των Φιλιππίνων – πράγμα που θα περιπλέξει τον κινεζικό στρατιωτικό σχεδιασμό. [22]

 

Αντιστρόφως, οι αντίπαλοι της αποχώρησης από την συνθήκη υποστηρίζουν ότι η υπόθεση της απόσυρσης υπερεκτιμά τόσο τη στρατιωτική αναγκαιότητα όσο και τα πιθανά οφέλη της απόσυρσης, καθώς και το γεγονός ότι η αποχώρηση από τη συμφωνία θα μπορούσε να συμβάλει περαιτέρω σε μια περιφερειακή κούρσα εξοπλισμών. Επισημαίνουν επίσης, ότι οι ΗΠΑ, δεν διαθέτουν ακόμα παρόμοια χερσαία πυραυλικά συστήματα και θα πρέπει να τα αναπτύξουν προκειμένου να επωφεληθούν από την απόσυρση από την Συνθήκη INF. Πέραν των άλλων, υποστηρίζουν ότι οι δυνάμεις των ΗΠΑ, διαθέτουν ήδη επαρκή ισχύ πυρός, για να αποτρέψουν μια κινεζική επίθεση και, αν χρειαστεί, να καταστρέψουν τις κινεζικές στρατιωτικές δυνάμεις, συμπεριλαμβανομένων εκείνων που σταθμεύουν στην ηπειρωτική Κίνα. Οι αναλυτές αυτοί αναφέρουν συχνά τον στρατηγό Paul Selva, Υπαρχηγό του Γενικού Επιτελείου των ΗΠΑ, ο οποίος κατέθεσε στο Κογκρέσο τον Μάρτιο του 2017 ότι «δεν υπάρχουν στρατιωτικές ανάγκες που δεν μπορούμε σήμερα να ικανοποιήσουμε λόγω της συμμόρφωσής μας με τη Συνθήκη INF. Ενώ υπάρχει η στρατιωτική απαίτηση να προσβληθούν στόχοι σε εμβέλειες που καλύπτονται από τη Συνθήκη INF, τα πυρά αυτά, μπορεί και να μην προέρχονται από χερσαία συστήματα», ωστόσο πρόσθεσε ότι τα χερσαία συστήματα θα μπορούσαν στο μέλλον να παράσχουν «επιχειρησιακή ευελιξία όσο και κλιμάκωση». “[23]

 

Παράλληλα θεωρούν ότι τόσο οι γεωγραφικοί όσο και οι πολιτικοί περιορισμοί στις χερσαίες περιοχές στην οποία θα διασπαρούν οι πύραυλοι θα μπορούσαν να αποδυναμώσουν το επιχείρημα της επιβιωσιμότητας και πιθανώς να αυξήσουν τα κίνητρα της Κίνας να πλήξει αυτούς τους στόχους στην επικράτεια των συμμάχων και των εταίρων των ΗΠΑ, σε μια σύγκρουση.36 Εντούτοις, κάτι τέτοιο δημιουργεί αναπόφευκτα τα ίδια στρατηγικά ζητήματα όπως στην Ευρώπη. Υποθέτοντας ότι η Ιαπωνία ή η Νότια Κορέα θα συμφωνήσουν στην τοποθέτηση παρομοίων πυραύλων από τις ΗΠΑ στην επικράτειά τους – κάτι μάλλον απίθανο – αυτό θα τις καθιστούσε άμεσα θεμιτούς στόχους μια προληπτικής κινεζικής πυρηνικής επίθεση σε περίπτωση κρίσης. [24]

 

Η τοποθέτηση αυτών των όπλων στις πρώτες γραμμές ενός πιθανού θεάτρου επιχειρήσεων, δεδομένου ότι δίνει μόνο λίγα λεπτά χρόνο στην ηγεσία κάθε πλευράς να αναζητήσει μια έξοδο και να διαβουλευτεί σε περίπτωση κρίσης είναι εξαιρετικά αποσταθεροποιητική[25]. Η σοβιετική ηγεσία, ήταν τόσο ανήσυχη που η στρατιωτική άσκηση του ΝΑΤΟ «Operation Able Archer» το 1983, σχεδόν τους έπεισε ότι ξεκίνησε μια επίθεση[26]. Στα απομνημονεύματά του, ο πρώην σοβιετικός ηγέτης Μιχαήλ Γκορμπατσόφ περιέγραψε τα όπλα ενδιάμεσης εμβέλειας των ΗΠΑ ως “ένα πιστόλι στον κρόταφό μας” – ένα συναίσθημα παρόμοιο με αυτό στην Ευρώπη και τις ΗΠΑ για τα αντίστοιχα σοβιετικά συστήματα. Το 1987, ο Γενικός Γραμματέας της ΕΣΣΔ, Μιχαήλ Γκορμπατσόφ και ο πρόεδρος των ΗΠΑ, Ρόναλντ Ρέιγκαν, υπέγραψαν την Συνθήκη INF, σύμφωνα με την οποία και οι δύο πλευρές συμφώνησαν στην καταστροφή των πυραύλων η οποία θα επιβεβαιωνόταν από τακτικές αμοιβαίες επιθεωρήσεις.

 

Ο εξοπλισμός των εν λόγω πυραύλων με συμβατικές και όχι πυρηνικές κεφαλές δεν θα λύσει αυτό το πρόβλημα. Παρότι η ανάπτυξη συμβατικών βαλλιστικών πυραύλων και πυραύλων πλεύσης θα έδινε την δυνατότητα στις ΗΠΑ να καταστρέψουν σημαντικούς στόχους χωρίς να χρησιμοποιήσουν πυρηνική δύναμη, ακόμη και αυτά τα συμβατικά συστήματα θα μπορούσαν να οδηγήσουν γρήγορα σε πυρηνικό πόλεμο, δεδομένου ότι οι αντίπαλοι δεν μπορούν να διακρίνουν εγκαίρως εάν μεταφέρουν συμβατικά ή πυρηνικά όπλα εάν μπορούν να οπλιστούν και με τα δύο. Μέσα στην αβεβαιότητα και την ομίχλη του πολέμου, με την ασφάλεια της χώρας να διακυβεύεται, η πολιτική και στρατιωτική ηγεσία θα ενεργήσει όπως όλοι άνθρωποι : θα κάνει υποθέσεις, πιθανόν να οδηγηθεί  σε βιαστικά συμπεράσματα και να διαπράξει σφάλματα. Πάνω απ όλα, πιθανότατα δεν θα περιμένει να δει αν τα εκτοξευθέντα όπλα φέρουν πυρηνικές ή συμβατικές κεφαλές, αλλά θα απαντήσει άμεσα. Η πιθανότερη λοιπόν συνέπεια μιας τέτοιας κίνησης θα ήταν η περαιτέρω αποσταθεροποίηση και η διάβρωση της αποτρεπτικής ικανότητας. [27

 

ΚΙΝΕΖΙΚΟΙ ΠΥΡΑΥΛΟΙ[28]
ΠΥΡΑΥΛΟΣ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ ΕΜΒΕΛΕΙΑ ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΙΑΚΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΕΙΣ
DF-11 SRBM 280-300Km Προσβολή, Αποτροπή; A2/AD
DF-15 SRBM 600 km Προσβολή, Αποτροπή; A2/AD
DF-16 SRBM 800-1000 Km Προσβολή, Αποτροπή; A2/AD
DF-26 IRBM 3000-4000 Km Προσβολή, Αποτροπή; A2/AD GUAM KILLER
DF-4 IRBM/ICBM 4500- 5500km Προσβολή, Αποτροπή; A2/AD
DF-21 MRBM Προσβολή, Αποτροπή; A2/AD CARRIER KILLER
DF-17 medium- range ballistic missle (MRBM) with Wu-14 (DF-ZF) hypersonic glide vehicle Η αναφερόμενη εμβέλεια κυμαίνεται μεταξύ 1,800 και 2,500 km. Προσβολή, Αποτροπή; A2/AD Ο DF-17 αναφέρεται ότι σχεδιάστηκε για να μεταφέρει με το υπερ-ηπερηχητικό αερόχημα ολίσθησης Wu-14 [DF-ZF]). Δύναται να μεταφέρει τόσο πυρηνικές όσο και συμβατικές κεφαλές.
DF-5A/5B/5C ICBM 13000km Αποτροπή , εξασφαλισμένη ανταπόδοση του πρώτου πλήγματος
DF-31 ICBM 8000-11700Km Αποτροπή , εξασφαλισμένη ανταπόδοση του πρώτου πλήγματος
DF-41 ICBM 12000-15000Km Αποτροπή , εξασφαλισμένη ανταπόδοση του πρώτου πλήγματος Ο DF-41

Θα είναι ο πρώτος κινέζικος πύραυλος με δυνατότητα μεταφοράς MIRV, αυτοκινούμενος οδικά ICBM. Όντας στερεών καυσίμων θεωρείται ότι προσδίδει μεγαλύτερη αξιοπιστία στην κινεζική ικανότητα αποτροπής.

HN-2 Cruise Missile 1400-1800km Προσβολή, Αποτροπή; A2/AD
HN-1 Cruise Missile 50-650Km Προσβολή, Αποτροπή; A2/AD
JL-2 SLBM 8000-9000km Αποτροπή , εξασφαλισμένη ανταπόδοση του πρώτου πλήγματος

 

ΚΙΝΕΖΙΚΑ ΠΥΡΑΥΛΙΚΑ ΣΥΣΤΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΣΥΝΘΗΚΗ INF[29]
ΠΥΡΑΥΛΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΠΕΡΙΟΡΙΣΜΟΙ INF ΕΚΤΙΜΩΜΕΝΗ ΕΜΒΕΛΕΙΑ ΕΚΤΟΞΕΥΤΕΣ ΠΥΡΑΥΛΟΙΙ
Intermediate-Range Ballistic Missiles (IRBMs) ΝΑΙ 3000+ km 16–30 16–30
Medium-Range Ballistic Missiles (MRBMs) ΝΑΙ 1500+ km 100–125 200–300
Ground-Launched Cruise Missiles (GLCMs ΝΑΙ 1,500+ km 40–55 200–300
Short-Range Ballistic Missiles (SRBMs) ΝΑΙ για τους πυραύλους με εμβέλεια άνω των 500 km 300 –1,000km 250–300 1,000–1,200
Ιntercontinental Ballistic Missiles (ICBMs) Mόνο ο μικρός αριθμός πυραύλων με εμβέλεια κάτω των 5,500 km 5,400 –13,000+ km50–75 75–100

ΣΥΝΤΟΜΟΓΡΑΦΙΕΣ – ΣΥΝΤΜΗΣΕΙΣ

ΣΥΝΤΟΜΟΓΡΑΦΙΑ ΑΓΓΛΙΚΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ
A2/AD Anti-access/area-denial Απαγόρευση Πρόσβασης/Άρνηση Περιοχής
ALCM Air-launched cruise missile Αεροεκτοξευόμενος πύραυλος πλεύσης
ASBM Anti-ship ballistic missile Βαλλιστικός Αντιπλοϊκός Πύραυλος
ASCM Anti-ship cruise missile Αντιπλοϊκός Πύραυλος Πλεύσης
CMC Central Military Committee Κεντρική Στρατιωτική Επιτροπή
BMD Ballistic missile defense Αντιβαλλιστική άμυνα
ICBM intercontinental ballistic missile Διηπειρωτικός Βαλλιστικός Πύραυλος
IRBM intermediate-range ballistic missile
INF Intermediate-Range Nuclear Forces Συνθήκη για την απαγόρευση των πυρηνικών πυραύλων ενδιάμεσου βεληνεκούς,
ISR Intelligence, surveillance, and reconnaissance Πληροφορίες, Επιτήρηση και Αναγνώριση
LACM Land-attack cruise missile Πύραυλος Πλεύσης κατά Στόχων Εδάφους
MRBM Medium-range ballistic missile Βαλλιστικός Πύραυλος μέσης εμβέλειας
OTH Over-the-horizon Πέραν του ορίζοντος
PGM Precision-guided munition Όπλα Ακριβείας
PLA People’s Liberation Army Λαϊκός Απελευθερωτικός Στρατός
PLAAF PLA Air Force Πολεμική Αεροπορία του Λαϊκού Απελευθερωτικού Στρατού
PLAN PLA Navy Πολεμικό Ναυτικό του Λαϊκού Απελευθερωτικού Στρατού
PLARF People’s Liberation Army Rocket Force Πυραυλική Δύναμη του Λαϊκού Απελευθερωτικού Στρατού
SRBM Short-range ballistic missile Βαλλιστικός Πύραυλος μικρής εμβέλειας

 

 

[1] US –CHINA Economic and Security Review Commission, «China’s Missile Program and U.S. Withdrawal from the Intermediate-Range Nuclear Forces (INF) Treaty» https://www.uscc.gov/sites/default/files/Research/China%20and%20INF_0.pdf προσπελάστηκε 20/2/2019

[2] Nichols Tom, “Mourning the INF Treaty The United States Is Not Better for Withdrawing” Foreign Affairs, 4 March 2019, προσπελάστηκε  2/4/2019, https://www.foreignaffairs.com/articles/2019-03-04/mourning-inf-treaty,

[3] ibid

[4] Για λόγους συντομίας στο εξής θα αναφέρεται ως «Πυραυλική Δύναμη»

[5] Marks, Ramon, “Russia and China Forced America’s Hand on the INF Treaty”, The National Interest 31 March 2019, προσπελάστηκε 14/4/2019 https://nationalinterest.org/feature/russia-and-china-forced-americas-hand-inf-treaty-49577

[6] US –CHINA Economic and Security Review Commission, op.cit.

[7] Scimia Emanuele “Why China Opposes a Global INF Treaty”, Asia Times, 24 February 2019, προσπελάστηκε 3/3/2019, https://www.asiatimes.com/2019/02/article/why-china-opposes-a-global-inf-treaty/

[8]Kelsae Adame and Panda Ankit “In a Post-INF Treaty World, the United States Must Consider Its Basing Options in Asia”, The Diplomat, May 01, 2019, προσπελάστηκε 8/5/2019 https://thediplomat.com/2019/05/in-a-post-inf-treaty-world-the-united-states-must-consider-its-basing-options-in-asia/

[9]ibid

[10] 2019) Chapter Six: Asia, The Military Balance, p.256, https://doi.org/10.1080/04597222.2018.1561032

[11] China Aerospace Studies Institute “PLA Aerospace Power: A Primer on Trends in China’s Military Air, Space, and Missile Forces”, προσπελάστηκε 3/2/2019 http://www.airuniversity.af.mil/Portals/10/CASI/documents/Research/PLAAF/CASI_Primer%202017.pdf

[12]US –CHINA Economic and Security Review Commission, op.cit.

[13] US –CHINA Economic and Security Review Commission, op.cit.

[14] US –CHINA Economic and Security Review Commission, op.cit.

[15] Scimia Emanuele , “Is China’s Guam Killer Missile too Hyped Up?, Asia Times, 4 February 2019, προσπελάστηκε 28/3/2019, https://www.asiatimes.com/2019/02/article/is-chinas-guam-killer-missile-all-its-hyped-up-to-be/

[16] Eric Heginbotham, Michael Nixon,Forrest E. Morgan,Jacob Heim,Jeff Hagen,Sheng Tao Li,Jeffrey EngstromMartin C. Libicki,Paul DeLuca,David A. Shlapak,David R. Frelinger, Burgess Laird,Kyle Brady,Lyle J. Morris “Chinese Attacks on Air Bases in Asia :An Assessment of Relative Capabilities, 1996–2017, RAND Corporation,

, 1996–2017, προσπελάστηκε 3/4/2019 https://www.rand.org/pubs/research_briefs/RB9858z2.html

[17] China Aerospace Studies Institute op.cit.

[18] Eric Heginbotham et all, op.cit.

[19] US –CHINA Economic and Security Review Commission, op.cit.

[20]Kelsae Adame and Panda Ankit, op.cit.

[21] Nichols Tom op.cit.

[22] US –CHINA Economic and Security Review Commission, op.cit

[23] Ibid.

[24] Nichols Tom, op.cit

[25] Pradhan Sd, “Implications of the Suspension of the INF Treraty”, The Times of India,3 February2019, προσπελάστηκε 18/3/2019, https://timesofindia.indiatimes.com/blogs/ChanakyaCode/implications-of-the-suspension-of-the-inf-treaty/

[26] https://www.theguardian.com/uk-news/2013/nov/02/nato-war-game-nuclear-disaster

[27] Nichols Tom, op.cit

[28] https://missilethreat.csis.org/country/china/

[29] US –CHINA Economic and Security Review Commission, op.cit.