Άρθρο Νικόλα Παούνη, Ερευνητή Ι.ΔΙ.Σ.: Loitering Munitions, Decoys και UAV’s οι «πρωταγωνιστές της κρίσης» στο Artsakh

Η επιβεβαίωση όσων εμμένουμε τα τελευταία χρόνια – μέσω της αρθρογραφίας ή της διδασκαλίας αντίστοιχων μαθημάτων- για μια λιγότερο «ανθρωποκεντρική» προσέγγιση του πολέμου, ήρθε από τα πεδία των συγκρούσεων στο Nagorno Karabakh, ειδικά σε μια εποχή που κυοφορείται και η περίφημη αναδιοργάνωση των ενόπλων δυνάμεων.

Πρωτίστως η εμπλοκή των τουρκικών Bayraktar τα οποία κατέστρεψαν αρμένικα OSA/SA-8B Gecko, επιβεβαίωσε ΠΛΗΡΩΣ προηγούμενη εκτίμηση στο «ΕΘΝΟΣ», περί συνεχούς ιχνηλάτησης των θέσεων των αντίστοιχων ελληνικών Α/Α συστημάτων στο Ανατολικό Αιγαίο.[1] Επίσης η κατάρριψη ενός αρμένικου Su-25, θα πρέπει να νουθετήσει τους εγχώριους «θεματοφύλακες» του ηθικού (στην πραγματικότητα «εξαπτέρυγα»), σχετικά με το αφήγημα της διαλυμένης τουρκικής αεροπορίας εξαιτίας του πραξικοπήματος. Τέσσερα έτη μετά, το αναμάσημα της συγκεκριμένης άποψης αγγίζει τα όρια του γραφικού. Ασφαλώς η Τουρκική Αεροπορία δεν είναι στα επίπεδα του 2016, ωστόσο έχουμε εμπλοκή στα μέτωπα Συρίας, Λιβύης και Αρτσάχ με απτά δείγματα (καταρρίψεις και καταστροφές επίγειων στόχων) και απόκτηση επιχειρησιακής εμπειρίας. Η Τουρκία φαίνεται να έχει μικρή αλλά καθοριστικής σημασίας εμπλοκή, στο μέτωπο του Αρτσάχ.

Το Azerbaijan χρησιμοποιεί περίπου 25 μη επανδρωμένα αεροσκάφη ισραηλινής κατασκευής Heron και Hermes, ενώ συμπαράγει με το Ισραήλ τα Orbiter. Από το Ισραήλ επίσης, απέκτησε 150 Loitering Munitions («περιφερόμενα» πυρομαχικά σε ελεύθερη απόδοση), τύπου Harop και Sky Striker, τα οποία χρησιμοποιήθηκαν κατά κόρον τις πρώτες ημέρες των επιθέσεων με ικανοποιητικά αποτελέσματα. Τα «ενεδρεύοντα» ή «περιφερόμενα» πυρομαχικά, αφού εκτοξευτούν, «περιφέρονται» στην περιοχή του στόχου, και μόλις τον εντοπίσουν, εφορμούν και τον καταστρέφουν. Η Ελλάδα οφείλει να εντάξει άμεσα στο οπλοστάσιο της ανάλογα συστήματα σε πρώτη φάση αγοράζοντας τα από το Ισραήλ. Ειδικά το Harop2 θα αποτελούσε εφιάλτη για την τουρκική αεράμυνα εφόσον ανέπτυσσε το S-400 στα παράλια. Σε δεύτερη φάση μπορεί να αναπτύξει κάτι αντίστοιχο σε συνεργασία με το Ισραήλ.

Η Αρμενία χρησιμοποίησε δολώματα (decoys),  δηλαδή ξύλινα ομοιώματα οπλικών συστημάτων, τα οποία εκλήφθησαν από τους Αζέρους ως πραγματικά οπλικά συστήματα και προσεβλήθησαν.  Ανάλογες πρακτικές ανέπτυξαν οι Σέρβοι στο Κοσσυφοπέδιο το 1999 και οι Τούρκοι στο Αφρίν το 2018. H προσβολή των δολωμάτων εκθέτει τον φορέα στα αντιαεροπορικά πυρά (καθότι αποκαλύπτει τη θέση του), και επίσης καθιστά επιφυλακτικό τον εκάστοτε χρήστη, ως προς την προσβολή των εγκλωβισμένων στόχων.

Αυτές είναι οι πρώτες επισημάνσεις από τα πεδία των συγκρούσεων, τις οποίες αξίζει να μελετήσει το επιτελείο της πατρίδας μας.

 

 

[1] https://www.ethnos.gr/politiki/94044_pos-ta-toyrkika-drones-toy-erntogan-saronoyn-ebro-aigaio-syria-libyi-kai-irak